| تبليغات | X |
به نام خدایی که حکم کند همه محکومند
خداحافظ همین حالا
همین حالا که من تنهام
خداحافظ به شرطی که
بفهمی تر شده چشمام
سلام به همه دوستای گلم
بله درست شنیدید موقع خداحافظیه
هر پسری توی یه سنی میره سربازی
الانم نمیدونم کبوتر خوشبختی یا بدبختی نشسته رو شونه های من
ای خدا سربازیه چه صیقه ای دیگه
خلاصه خوبی و بدی از من دیدید حلالم کنید
من چهارشنبه ساعت ۸ شب میرم
نیروی زمینی ارتش افتادم
آموزشیم افتاده مراغه
مراغه تو تبریزه
برام خیلی دعا کنید
هر وقت اومدم مرخصی آپ میکنم
یه وقت منو فراموش نکنید
خلاصه همین دیگه من رفتم آش خوری
قربون همتون برم
دوستون دارم
خداحافظ
از جدا شدن نوشتی رو تن زخمی هر برگ
گریه کردمو نوشتم نازینم یا تو یا مرگ
به تو گفتم باورم کن میون این همه دیوار
تو با خنده ای نوشته ای هم قفس
خــــــــــــــــــدانــــــــــــگـــــــهـــــــــــــــدار
۱۳۶۷/3/۲۸
ساعت
12:45
صدای گريه فرشته ای كوچولو از بيمارستان سپهر تهران به گوش رسيد
امشب شب شادی و شوره
امشب آسمون پر از ستارست
امشب همه جمعند توی خونه
عطر تن تو عطر بهاره
به به چه كيك خوشگل و خوشمزه ای
كسی ناخونك نزنه تا اول شمع ها رو فوت كنم
اين آقا كوشمولو منم
بـيـسـتـمـيـن
بــهــار زنــدگــيــم
مـــبـــارك بـــاد
یک پنجره برای دیدن
یک پنجره برای شنیــــــــــــــــــدن
یک پنجره که مثل حلقه ی چاهــــــــــــــــــــــــی
در انتهای خود به قلب زمین می رســـــــــــــــــــــــــــــــــــــد
و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنـــــــــــــــــــــــگ
یک پنجره که دست های کوچک تنهایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی را
از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
سرشار می کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
و می شود از آنجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا
خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد
یک پنجره برای من کافیســــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
*ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ*ـــ ـــــ ــــــ ـــــ ـــــ ــــ ـــــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*
*ــــــــــــــــــــــــــــــ*ــــــ ـــــ ــــ ـــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*
*ـــــــــــــــــــــــــ *ــــ ـــ ــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــ*
*ـــــــــــــــــــــــــ*ــ ـــ ـــ ـ*ـــــــــــــــــــــــــــــ*
*ــــــــــــــــــــــ*ـ ـ*ـــــــــــــــــــــــ*
*ـــــــــــــــــــــ*ــــــــــــــــــــ*
*ـــــــــــــــــــــــــــــ*
*ــــــــــــــــ*
*ــــــ*
*
عشق کلمه ايست که بار ها شنيده مي شود ولي شناخته نمي شود.
عشق صداييست که هيچ گاه به گوش نمي رسد ولي گوش را کر مي کند.
عشق نغمه ي بلبليست که تا سحر مي خواند ولي تمام نمي شود.
عشق رنگيست از هزاران رنگ اما بي رنگ است.
عشق نواييست پر شکوه اما جلالي ندارد.
عشق شروعيست از تمام پايان ها اما بي پايان است.
عشق نسيميست از بهار اما خزان از آن مي تراود.
عشق کوششيست از تمام وجود هستي اما بي نتيجه.
عشق کلمه ايست بي معني ولي هزاران معني دارد.
عشق.........
عشق 10 عنصر است اما عنصر آخر آن تمام معني را مي رساند ولي معني آن گفتني نيست.
بخوان مرا
منم پروردگارت
خالقت از ذره اي نا چيز
صدايم كن مرا
آموزگار قادر خود را
قلم را، علم را، من هديه ات كردم
بخوان مرا
منم معشوق زيبايت
منم نزديك تر از توبه تو
اينك صدايم كن
رها كن غير مرا، سوي ما باز آ
منم پرو د گار پاك بي همتا
منم زيبا، كه زيبا بنده ام را دوست ميدارم
تو بگشا گوش دل
پرورد گارت با تو مي گويد
تو را در بيكران دنياي تنهايان
رهايت من نخواهم كرد
بساط روزي خود را به من بسپار
رها كن غصه يك لقمه نان و آب فردا را
تو راه بندگي طي كن
عزيزا، من خدايي خوب مي دانم
تو دعوت كن مرا بر خود
به اشكي يا صدايي، ميهمانم كن
كه من چشمان اشك آلو ده ات را دوست ميدارم
طلب كن خالق خود را
بجو مراش تو خواهي يافت
كه عاشق ميشوي بر ما
و عاشق مي شوم بر تو
كه وصل عاشق و معشوق هم
آهسته مي گويم ، خدايي عالمي دارد
قسم بر عاشقان پاك باايمان
قسم بر اسب هاي خسته در ميدان
تو را در بهترين اوقات آوردم
قسم بر عصر روشن
تكيه كن بر من
قسم بر روز، هنگامي كه عالم را بگيرد نور
قسم بر اختران روشن، اما د ور
رهايت من نخواهم كرد
بخوان مرا
كه مي گويد كه تو خواندن نمي داني؟
تو بگشا لب
تو غير از ما، خداي ديگري داري؟
رها كن غير مرا
آشتي كن با خداي خود
تو غير از ما چه مي جويي؟
تو با هر كس به جز با ما، چه مي گويي؟
و تو بي من چه داري؟هيچ!
بگو با من چه كم داري عزيزم، هيچ!!
هزاران كهكشان و كوه و دريا را
و خورشيد و گياه و نور و هستي را
براي جلوه خود آفريدم من
ولي وقتي تو را من آفريدم
بر خودم احسنت مي گفتم
تويي ز يباتر از خورشيد زيبايم
تويي والاترين مهمان دنيايم
كه دنيا، چيزي چون تو را، كم داشت
تو اي محبوب تر مهمان دنيايم
نمي خواني چرا مرا؟؟
مگر آيِا كسي هم با خدايش قهر ميگردد؟
هزاران توبه ات را گرچه بشكستي
ببينم، من تو را از در گهم راندم؟
اگر در روزگار سختيت خواندي مرا
اما به روز شاديت، يك لحظه هم يادم نميكردي
به رويت بنده من، هيچ آوردم؟؟
كه مي ترساندت از من؟
رها كن آن خداي دور
آن نامهربان معبود
آن مخلوق خود را
اين منم پرور دگار مهربانت، خالقت
اينك صدايم كن مرا،با قطره اشكي
به پيش آور دو دست خالي خود را
با زبان بسته ات كاري ندارم
ليك غوغاي دل بشكسته ات را من شنيدم
غريب اين زمين خاكيم
آيا عزيزم، حاجتي داري؟
تو اي از ما
كنون برگشته اي، اما
كلام آشتي را تو نميداني؟
ببينم، چشم هاي خيست آيا ،گفته اي دارند؟
بخوان مرا
بگردان قبله ات را سوي ما
اينك وضويي كن
خجالت ميكشي از من
بگو، جز من، كس ديگر نمي فهمد
به نجوايي صدايم كن
بدان آغوش من باز است
براي درك آغوشم
شروع كن
يك قدم با تو
تمام گامهاي مانده اش، با من
مــجــنــون عــشــق
گله کم کن که من بيمارم از عشق
می دونم حال و روز و روزگارم
ولی می دونم که مجنون وارم از عشق
اگر در سينه ی خاکم سپارند
نبيند کس دمی بيزارم از عشق
دلم هر روز و شب بی تاب وتب نيست
که من شب تا سحر بيدارم ا ز عشق
سرم راحت به بالينم نيايد
که از سر ياد او نگذارم از عشق
تو ای ليلی وفا کن گم جفا کن
که من مجنون صفت سر شارم از عشق
گاهی که دلم 
به اندازهء تمام غروبها می گیرد چشمهایم را فراموش می کنماما دریغ که گریهء ، دستانم نیز مرا به تو نمی رساندمن از تراکم سیاه ابرها می ترسم و هیچ کسمهربانتر از گنجشکهای کوچک کوچه های کودکی ام نیستو کسی دلهره های بزرگ قلب کوچکم را نمی شناسدو یا کابوسهای شبانه ام را نمی داندبا این همه ، نازنین ، این تمام واقعه نیستاز دل هر کوه کوره راهی می گذردو هر اقیانوس به ساحلی می رسدو شبی نیست که طلوع سپیده ای در پایانش نباشداز چهل فصل دست کم یکی که بهار است
تکیه گاهی نیست، اینجا باد غربت می وزد
در دیار آشنا هم یاد غربت می وزد
آشنایی نیست، اینجا غربتی بی انتهاست
رهگذر! ما را ببر، پایان تنهایی کجاست؟
دست سردم را بگیر و نور امیدم بده
باد وحشی می وزد گرمای خورشیدم بده
رهگذر! بی ما نرو این باد ما را می برد
زندگی رحمی ندارد، قصه ها را می برد
راه فتن را، رسیدن را، تو می دانی کجاست
آبی بال پریدن را، تو می دانی کجاست
رهگذر! چیزی ندارم، توشه ام تنهایی است
عشق هم در کوله بارم مایه ی رسوایی است
آیه ی سبز بهاری تو، مرا هم سایه باش
در کنار کلبه ام بنشین دمی، همسایه باش
برگ برگ قصه هایم را سیاهی می برد
عشق را خط می زند، از تنگ ماهی می برد
رهگذر با گوشه ی چشمش نگاهم می کند
می رود زود از کنارم، یار آهم می کند
موج موج گریه هایم مشت بر در می زند
ابر ماتم در نگاه خسته ام پر می زند
باز هم با گریه هایم می نشینم با سحر
می روم دنبال خورشید کلامش با سحر
تا که شاید باز هم در کوچه هایم پر زند
با نگاه مهربانش باز هم بر در زند
به او بگوييد دوستش دارم با صدايي آهسته ،
آهسته تر از صداي بال پروانه ها
به او بگوييد دوستش دارم با صدايي بلند ،
بلند تر از صداي پرواز کبوتران عاشق
به او بگوييد دوستش دارم با هيچ صدايي،
چون فرياد دوستت دارم نياز به صداي بلند يا کوتاه ندارد
فرياد دوستت دارم را
ميتوان با تپش يک قلب به تمام جهانيان رساند
پس بگذار بدون هيچ شرمي بگويم دوستت دارم.
دوستت دارم فردای دیروزت را رها کن
دیروز فرداهایم را رها خواهم کرد
تا با هم امروز را زندگی کنیم
